یقین دارم که دخترم روزی در خاطراتش خواهد نوشت : " فهمیدن ِ مادر چندان سخت نبود. آشفته که میشد شروع میکرد به پختن. آنقدر میپخت و ماده های غذایی خام را با هم ترکیب میکرد تا آرام بگیرد. آخر هم روی دستش چند مدل غذا میماند ... بعضی از روزها برمیگشتیم خانه و میدیدیم مادر در سکوتی هولناک میپزد . دور و برش

[نوشته ي رمز دار]

روح ِ درجريان ِ زندگي يعني عليرضايي که نيم ساعته بي وقفه داره گريه ميکنه و عمه ِ امتحان و کنفرانس داري که نيم ساعته هم داره حرص ميخوره هم ميخنده از صداي اين طفل :)
همنقدر متناقض و همنقدر دوست داشتني